فراموشی و خاموشی
تنها،
تنهایی به ارمغان می آورند
خالی از رویا و عاری از امید،
اما در آسمان هر واژه
کهکشانی از یأس می رخشد.
این دو اگر،
تسخیر کنند ذهن آدمی را
آه، خدای من
دل انگیزۀ تپش را
دور می ریزد و
چشم شوق دیدن را
در جهان این همه رنگ
به بی رنگی خواب رو می برد
و تازه
اندوه پشت پلک را
با سایۀ کبود
ارغوان می بخشد.