غروب
تصویر ابدیتی ست از اندوه.
از رویش گندم زار خاطره
تا داس اندیشه، انگیزۀ درو گیرد.
غروب،
مسلخ یک روز آبیست
که پشت کوهسارهای زمان،
ذبح می شود.