کبر،
یک حقیقتِ نهفته است.
درخت کبر ریشه در
خاک بی آگاهی دارد.

روشنک!
که از ذوق خودبینی سبزی،
ریشه تو
از چشمه نادانی می نوشد،
و از نور تو
بهار نخوت گل می دهد.
و در فصل آفتاب
میوۀ غرور
از شاخه های جهل به تکامل می رسد.

زمین نیز
در کشاکش جذب،
مجذوب تو می شود
و سمت خود می خواند.
یعنی
درخت پر بار شکننده است
و غم شکست،
پاییزِ برگ ریزی به تو می بخشد.

به جان روشنک،
تاریکیِ برفی دارد.